گروهی از مردم بیدار می‌شوند و خود را در خانه‌ای مرموز زندانی می‌بینند که هیچ راه فراری از آن نیست. به پشت جمجمه هر یک از آن‌ها دستگاه‌های الکترونیکی متصل شده است. این دستگاه‌ها مواد شیمیایی را که مغز هنگام احساس درد ترشح می‌کند جمع‌آوری می‌کنند و وقتی مقدار آن به حد مشخصی برسد، درها باز خواهند شد. آن‌ها برای فرار باید به خود و یکدیگر آسیب بزنند.

نقطه ي اوج رابطه ي چندين ساله ي اسکورسيزي، پل شريدر (فيلم نامه نويس)، و دنيرو. سبک بصري به غايت پيچيده ي اسکورسيزي که ترکيبي از حرکت هاي دوربين افقي و عمودي است به هم راه حاشيه ي صوتي صداي گاو، در صحنه هاي مشت زني، بسيار تکان دهنده و بديع است. تلما اسکونميکر تدوين گر، در کنار دنيرو، ستاره ي فيلم است.